پاییز شوم

پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناک
آنک ، بر آن چنار جوان ، آنک
خالی فتاده لانه ی آن لک لک

او رفت و رفت غلغل غلیانش
پوشیده ، پاک ، پیکر عریانش

پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناک
رفتند مرغکان طلایی بال
رفتند سوی نخل ، سوی گرمی
و آن نغمه های پاک و بلورین رفت

پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناک
اینک ، بر این کناره ی دشت ، اینک
این کوره راه ساکت بی رهرو
آنک ، بر آن کمرکش کوه ، آنک
آن کوچه باغ خلوت و خاموشت
از یاد روزگار فراموشت

پاییز جان ! چه سرد ، چه درد آلود
چون من تو نیز تنها ماندستی
پاییزم! ای قناری غمگینم

مهدی اخوان ثالث

راهی جز سقوط ندارد برگ پاییزی ؛

وقتی می داند درخت ؛

عشقِ برگِ تازه ای در سر دارد . . .

عشق قربانی غرور...